Brama Młyńska

Budowla o wymiarach 14,5 m x 6 m powstała w początku XV wieku. Jej wysokość wynosi 28 m. Przebudowa bramy miała miejsce w XVIII i XIX wieku. Pełniąc rolę obronną zamykała drogę wodną do stargardzkiego portu. W okresie pokoju umożliwiała zatrzymywanie barek i pobieranie myta (opłata za przejazd przez most, drogę, rogatkę itp.; także cło płacone przez kupców za ich towary). Wykorzystywana była również jako giełda towarowa. Zaliczana jest do najbardziej znanych i unikatowych budowli tego typu w Europie. Ma formę dwóch ośmiobocznych wież, posadowionych na obu brzegach Małej Iny, połączonych w dolnej części prostokątną budowlą z przejazdem. Wieże zakończone są kulami z gryfami. Z boku wież zwisają łańcuchy prawdopodobnie służące dawniej do zawieszania świateł. Godne uwagi jest łukowate przejście, pod którym przepływa rozgałęzienie Iny (Kanał Młyński). Jej wizerunek został utrwalony na jednym z późniejszych herbów Stargardu.